بر خاطرات خویش،در دیده بسته ام

با هرچه نقش بود در ایام زندگی

پیوندهای هستی خود را گسسته ام

با مرگ،قبل مردن خود آشنا،منم

از رنج آشنا و غم دوست رسته ام

قطع امید کرده ام از عالم وجود

در انتظار وصل تو،با چشم بسته ام

شکر خدا که شرم ندارم ز نفس خویش

آرام و استوار،ولی دل شکسته ام

دلسوزیم برای خودم نیست،چون که من

دیریست،بار این سفر دور بسته ام

با آنکه نیست روزنه ای از امید،باز

امیدوار لطف تو،با قلب خسته ام